14-01: een kommapunter

Het is woensdag, en dat betekent dat het mijn beurt is om een stuk te schrijven, yes! Laat ik me ook maar voorstellen, want dat is wel beleefd natuurlijk. Ik ben Ruby, 18 jaar, eerstejaars student. Ik roep altijd dat mijn studie superkut is, maar eigenlijk is het onwijs interessant. Ik woon sinds half augustus op kamers en in die tijd heb ik nog maar twee keer gekookt (soep).

Ik houd meer van chips dan van chocolade (ik vind altijd dat dat veel zegt over mensen), want ik word nooit zo heet van chocola, behalve als we het hebben over de chocoladekoeken van de AH-to-go want dat is mijn niet-zo-geheime verslaving.
Ik schrijf graag en ik lees graag, maar dat doe ik, net zoals Eleanor, te weinig. Ik zou ook wel een minimum aantal boeken willen instellen dat ik dit jaar wil lezen maar ik houd zoiets wellicht toch niet vol.

Ik houd erg veel van taal en haar nuances. Ik ben een spellingchecker, een kommapunter; ik speel graag met woorden en zinnen en laat ze graag naar mijn pijpen dansen. Ik houd meer van Engelse literatuur dan van Nederlandse (of misschien heb ik gewoon te weinig Nederlandse romans gelezen? Geef me namen die me zullen bekeren) en ik adoreer Shakespeare.
Ik vind dat duizend woorden vrijwel altijd meer zeggen dan één beeld en er bestaan geen dingen waar geen woorden voor zijn.

Ik bijt al zo lang als ik me kan herinneren op mijn nagels en ik ben alitjd en overal te laat. Ik heb een hekel aan strings; ik houd van hoge warme sokken. Ik haat de NS maar ik houd van reizen met de trein, hoe tegenstrijdig dat ook moge zijn. Ik houd van slapen maar ik ga nooit voor twee uur naar bed.

Een van mijn favoriete uitspraken is van Andy Warhol: ‘Everybody needs a fantasy,’ well, ik heb er wel duizend. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed, en wat ertussen zit droom ik aan elkaar.
Ik vind mensen fascinerend en ik zou graag in het goede van de mens geloven maar zolang de aanvankelijk vriendelijke veertigplusser die smalltalk met je houdt er nog op uit blijkt te zijn om je die avond nog in zijn bed te krijgen droom ik nog wel verder.

Goed. Dat was het voorstelgedeelte, ik vind het tijd voor een anekdote. Laatst deed ik iets doms. Dat is niet echt iets nieuws onder de zon, want ik doe vaak domme dingen. Mijn hoofd is gewoon te vaak bezig met andere dingen dan met wat mijn lichaam aan het doen is, denk ik. Maar dit was wel een bijzonder domme actie. Als ik in de stad ben waar ik studeer, zet ik mijn fiets altijd vast met twee sloten: het gewone slot, en een groot geel kettingslot wat om het wiel en aan een paal gaat. Maar het was donker en ik dacht aan hoe lekker warm het binnen zou zijn en daarom gooide ik snel het slot erom en ik liep naar binnen. De volgende ochtend kwam ik buiten en zocht ik mijn fiets tussen de tientallen andere fietsen. 'Mijn fiets zoeken' komt altijd neer op zoeken naar een groot geel slot, want iedereen heeft zo'n zwarte oude damesfiets. Dus ik zocht het grote gele slot, en vond het, maar om een fiets die niet de mijne was, het zat om de fiets naast de mijne. En toen barstte ik in lachen uit, want ik had dus de fiets van een van mijn buren op slot gezet. Ik hoop dat de arme jongen zijn fiets niet nodig heeft gehad die ochtend.

Voortaan is woensdag mijn favoriete dag, maar wellicht zullen de andere werkdagen ook goed gemaakt worden door deze blog.

Mary, ik zie je morgen!

- Ruby