Hey peepz.
Peepz, zeg ik ooit peepz, gebruik ik ooit het woord peepz? Nu wel, blijkbaar.
Ik heb nog steeds geen internet, dus ik doe mijn dagelijkse portie mailen en blackboarden nog op de Rochdale One (zo heet het kreng echt). Het huis is nog steeds heel erg fijn, maar ik heb al wel wat kleine probleempjes gehad. Het gordijn stortte vorige week bijvoorbeeld in. Het was ook een improvisatiegordijn, het was over een touw heengehangen dat aan schroeven in de muur was gebonden. Maar die schroeven zaten dus niet zo goed vast en dus viel mijn gordijn naar beneden en kon ik dus niet eens halfnaakt rondlopen in mijn eigen huis. Niet dat ik nou zo graag halfnaakt rondloop, want ik waardeer het principe van kleding heel erg. Maar als ik dus uit bed stapte en ik alleen een tanktop en een onderbroek droeg (mijn pyjamabroek lag nog op de boot) moest ik heel snel naar de badkamer rennen of een slaapzak om me heen slaan want dan kon iedereen me dus zien. En verder heb ik nog een soort minibrandje veroorzaakt in mijn magnetron. Mijn ouders mogen dat niet weten maar het stonk zo erg naar rook dat ik wel hulp in moest roepen, en bovendien zou mijn vader hier zaterdag heengaan om wat kasten in elkaar te zetten (ik heb een heel mooie boekenkast!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Maar dat komt later), dus ik zei maar dat ik rijst had laten aanbranden en dat er daardoor heel veel rook kwam. Dat is ook best een plausibel scenario, je kunt heel veel rook krijgen van rijst. I guess. Maar de waarheid was eigenlijk meer dat ik dacht dat mijn pan wel geschikt was voor de magnetron en dat er toen een geluid klonk van popcorn. Daar zag ik niet al te veel kwaad in, want wat voor kwaad kan popcorn nou doen? Popcorn is zo onschuldig als wat, je kunt niet eens iemand vermoorden met popcorn. Maar goed, ik ging ondertussen even naar de wc en toen zag ik dat ik een smsje had van Eleanor dus ik smste op mijn gemak terug, en toen ging het brandalarm opeens af. Ik mopperde ‘jajaja, ik kom al’ en ik trok rustig mijn broek omhoog en spoelde door en waste mijn handen en slenterde naar de keuken en toen zag ik heel veel rook en brand in de magnetron! Ik schrok me echt rot jonge, dus ik deed de magnetron open (er kwam een heel zwarte walm naar buiten) en ik vulde een mok met water en gooide dat in de magnetron, een paar mokken vol heb ik erin gegooid en toen was het vuur geblust en ik trok snel de stekker eruit en deed mijn raam open, voor zover dat ver open kan, en ik zette de deur open en ik barstte in lachen uit. Heel hard. Want eigenlijk vond ik het supergrappig, in a way. En ik ben een idioot. Maar ach, door te doen leer je, right?
Verder heb ik nog niet zulke heel erge dingen gedaan, op zich, tenzij je meerekent dat ik vis die eigenlijk in het vriesvak moest in de koelkast had liggen, en dat ik vis die eigenlijk in de koelkast moest liggen en die je niet in kunt vriezen in het vriesvak had liggen. Nu stinkt mijn koelkast heel erg naar vis als je hem opendoet. Maar dat zal ook wel weer overgaan, toch? Ik heb hem net schoongemaakt met schoonmaakmiddel.
Ik ben net een heel klein beetje gaan winkelen. Een beetje maar, niet heel erg. Ik heb namelijk een schuld bij mezelf, wat betekent dat ik alles wat ik deze maand koop buiten eten (maar maandverband telt niet) de volgende maand moet aflossen. Want ik gaf in een keer 150 euro uit. Want ik ga naar Pinkpop. Jullie mogen lachen. Ik lachte namelijk wel, want ik zeg al since forever dat pinkpop voor pussy’s is enzo en nu ga ik er zelf heen. Maar ik moet wel gaan! Ten eerste vroeg een meisje van mijn studie me mee en ik zeg niet graag nee want iedereen zei altijd nee tegen mij als ik ze meevroeg naar een festival of concert en ik weet hoe kut dat is, en bovendien vind ik het leuk om samen met iemand naar een festival te gaan en ik mag deze chick wel. Ten tweede wil ik niet zo’n zomer als vorig jaar (maar dat wordt het sowieso al niet want ik ga een week naar Londen met mijn zusje. De toffe, bedoel ik, uiteraard) want vorig jaar was scheisse en saai enzo. En ten derde, THE KILLERS EN SNOW PATROL!!!!!!!
The Killers, ahhh, The Killers. Van geen enkele band houd ik zoveel. Al mijn obsessies komen en gaan, maar ik blijf altijd van The Killers houden, al since like forever. Ik kom eigenlijk ook altijd bij I Am Kloot terug (check het uit! Het is een soort Bon Iver, of ja, ik ken Bon Iver niet echt zo goed maar die sound heeft het een beetje. En het mooiste van I Am Kloot is dat bijna niemand het kent weet je, ik waardeer dat altijd wel. Ik weet niet meer hoe ik I Am Kloot eigenlijk ken… want ik ken nooit onbekende dingen enzo. Ik denk dat er een keer een lied in Grey’s Anatomy zat, misschien? Maar I Am Kloot is goed, en eigenlijk lieg ik en houd ik meer van IAK dan The Killers, maar dat doet er niet toe nu). Maar The Killers zijn vast vetter om live te zien en die wil ik al keilang zien, en ik ga er morgen heen! Dus ik zie ze morgenavond, en op Pinkpop dus!
Ah, ah, ah. Ik hoop dat ze vooral oude nummers spelen. Mijn avond is niet compleet zonder Somebody Told Me, Read my Mind en Bones. Nou ja, het is een promotour ter ere van het nieuwe album dus waarschijnlijk zijn het vooral nummers van Day&Age. Ik heb het album heel vaak geluisterd de afgelopen dagen. Ik kreeg er zin van om naar de soundtrack van The Lion King te luisteren. Sommige nummers hebben gewoon echt zo’n oerwoudvibe, you know what I mean? Nee vast niet, ik maak geen sense wellicht, maar echt. Youtube This is your life van The Killers, en je snapt wat ik bedoel. Human en Spaceman zijn wel heel erg vet en A Dustland Fairytale ook. En je kunt vet goed dansen op alles, dat ook nog, het is dramatisch en dansbaar. Maar ik mis er toch iets in. De eerste twee albums waren meer.. ja. Ik weet het niet. Beter. Maar dit is alsnog niet slecht.
Vandaag had ik een werkcollege Taalwetenschap. Dat is uitzonderlijk, want ik sla alle werkcolleges van Taalwetenschap namelijk altijd over. De docente van de werkcolleges weet namelijk niets. Ze heeft net zoveel kennis als een student die het tentamen Inleiding Taalwetenschap met een krappe 5.5 heeft afgerond. Maar naar dit werkcollege ging ik wel want het was speciaal voor CIW, Nederlands en Taalwetenschappen. Bovendien zit mijn achternaam tussen de A en de K, en was ik dus ingedeeld op woensdagochtend negen uur, en dat leek me een mooie uitdaging, gezien het feit dat ik echt een gigantisch probleem heb met op tijd komen. En met alle andere dingen die discipline vergen, eigenlijk. Maar ik ging dus. Ik was maandag niet bij het hoorcollege omdat ik ziek was dus ik had geen flauw idee waar het over zou gaan. Maar ik was er, ik was om 8:37 op de universiteit. Dat is een record. Ik heb het hele jaar trouwens nog nooit om negen uur hoeven te beginnen, behalve op de introductiedag van Letteren aan het begin van het jaar. Verder nooit. Al mijn colleges begonnen altijd om elf uur of later. Ik heb daar wel heel erg geluk mee gehad, of ja, ik heb eigenlijk gewoon precies het juiste vakkenpakket gekozen. Engelse Taalkunde ftw.
Maar goed. Het college bleek te gaan over gespreksanalyse en ik vond het awesome. De hele eerste semester ging alleen maar over hoe de schrijf-, spreek-, beeld- en digitale cultuur zich ontwikkeld hebben en dat was wel leuk hoor, soms, maar nu wordt het pas écht leuk, want nu leer ik vanalles over communicatie en over taal inhoudelijk en dat is echt tof. En ik wil later in de rechtbank werken en verhoren enzo analyseren om te bepalen of mensen schuldig zijn of niet. Het lijkt me echt awesome. De uni geeft dat vak ook maar je moest je eerstejaars vakken afgerond hebben om mee te mogen doen en ik zit nog in mijn eerste jaar dus ik mocht natuurlijk niet meedoen maar volgend jaar ga ik het zeker extra volgen. Maar dat vak gaat dus ook hierover, speciaal over hoe het juridisch gaat allemaal. En in de volgende periode krijg ik gespreksanalyse en daar kijk ik nu al naar uit want volgens mij wordt dat supertof. Maar iedereen vond dit werkcollege en de behandelde stof supersaai dus ik zeg maar niet zo hard hoe leuk ik het allemaal vind.
Ik heb aardige overburen. Ik kende ze al een beetje, want ze liepen langs toen ik aan het verhuizen was en ze vroegen of het hondje dat over het grasveld wandelde van ons was en wij zeiden nee want de hond was niet van ons. En net heb ik echt kennis gemaakt met mijn overbuurman en een beetje gesmalltalkt. Dat is wel tof. En ik heb vanmiddag gebeld met mijn buurvrouw want die had een briefje opgehangen over internet delen (want dat moet je hier zelf regelen) en we gaan uitzoeken wat het chillste abonnement is en dan krijg ik internet hier en dat is al helemaal fijn, want dan kan ik Grey’s Anatomy kijken, onbeperkt, en dan hoef ik niet eerst naar de boot te gaan om ze daar aan te zetten en te wachten tot ze geladen zijn en ik kan ook gewoon downloaden door de weeks enzo want op deze manier schiet het niet op met seizoen vier. Ik wil ook nog een televisie en een dvdspeler, maar dat komt nog wel.
OH JA ik vergeet nog iets te vertellen. Het was bijzonder… toevallig. Ik las maandagmiddag het stuk van Lucy over dierenboeken enzo. Een halfuur later zat ik in de trein, maakte ik mijn tas open en zag ik een Bijenkorftasje met erin iets hards (hahahah ik moet ergens aan denken: ‘OH MY GOD IK VOELDE IETS HARDS’ dat was grappig. Als je dronken was op dat moment.) en rechthoekigs dat ingepakt was en ik maakte het heel voorzichtig open, en het was ‘Mijn leven als hond’ van Martin Bril, en toen moest ik lachen om het toeval en om hoe lief mijn moeder is. Ik heb de liefste moeder van de hele wereld. (dat neem ik nog wel een keer terug maar dat is niet relevant nu.) En het werd nog beter, want toen ik het boek opensloeg zag ik dat het gesigneerd was! ‘Voor Ruby, van je moeder, Inge. Martin Bril’ staat erin haaaaah, awesome he?! Zijn jullie niet allemaal heel erg jaloers op me? Ik heb een boek dat gesigneerd is door Martin Bril!!! Martin Bril is eigenlijk de enige Nederlandse schrijver die ik goed vind. Verder kan ik me niet herinneren dat ik ooit een goed boek las wat geschreven is door een Nederlander, eigenlijk. Maar ik houd van Martin Bril. Toen ik nog thuis woonde en elke ochtend de beschikking had over de Volkskrant las ik hem altijd als eerste, zelfs voor de koppen op de hoofdpagina. Martin Bril is awesome. Hah.
Dus. Ik weet niet hoe dit dierenboek is. Ik houd wel van dieren, maar ik houd niet bijzonder veel van dierenboeken. Maar het is Bril, dus het is goed. Ik weet eigenlijk niet of het wel echt geclassificeerd kan worden als een dierenboek, of dat het een boek is waar toevallig een hond in voorkomt. Maar ik ga jullie laten weten hoe goed het is als ik het uit heb.
Mijn favoriete Brilaforisme (kijkend naar de Neerlandici onder ons: dit telt als een aforisme toch, en niet als een quote?): ‘Dit alles is mogelijk, maar het kan ook nog weer anders zijn. De liefde is ondoorgrondelijk, complex en onverklaarbaar. De liefde is vergetelheid en een schreeuw in bloedrode letters op een bushalte, onuitwisbaar.’
Of: ‘Eenzame vrouw, lege wasserette. Het zou een schilderij kunnen zijn, van Hopper, maar het is niet meer dan een beeld dat in een ooghoek opduikt, even beklijft en dan weer oplost in alle andere beelden van de nachtelijke stad.’
En de favoriete quote: ‘Alles gaat voorbij, en komt op hetzelfde neer.’ Dat is echt heel erg lang mijn msn-naam geweest.
Ik stop nu met Bril quoten, ook al kon ik nog wel even doorgaan.
Het is 18:14 als ik dit getypt heb, dat betekent dat het tijd is om te eten. Ik kan kiezen tussen ovenfrites met een kaassoufflé, pizza, rijst (maar dan wel in een pan op het fornuis), gebakken ei (of gekookt maar ik denk dat ik dat niet kan zonder instructies bij de hand – dat was geen grapje, dan meen ik echt), een tosti of pasta. Maar ik had gisteren al pasta. Met tomatensaus. Het was best wel lekker. En ik wil geen tosti eten want tosti telt nu niet meer als avondeten. Hmm. Ik praat wel echt veel over eten hè?
Trouwens, Utrecht Centraal is echt zo verwarrend! Ik was er vorige week omdat ik vrijwillig omreisde maar wow jeetje, het is gigantisch. En er was een heel erg grote rij bij de AH to Go, terwijl ik juist heel veel zin had in een chocoladekoekje. En ik kon het spoor voor mijn trein niet vinden. En ik heb een nare herinnering aan Utrecht CS, want de vorige keer dat ik er was, was ik gedwongen om om te reizen, ik weet niet meer waardoor, en toen zou mijn trein vertrekken vanaf spoor drie. En toen stond ik op spoor drie, en toen werd er omgeroepen dat hij vanaf zeven zou gaan, en toen had ik twee minuten de tijd om naar spoor zeven te sprinten en toen was ik op spoor zeven en toen werd er omgeroepen dat hij vanaf vier ging! Dus toen heb ik zo’n beetje heel Utrecht CS gezien met twee heel zware tassen want ik had al mijn wasgoed en al mijn studieboeken en mijn laptop enzo bij me. Daarom koester ik enige wroeging jegens Utrecht.
Ik weet niet wat ik morgenavond aan moet doen. Ik haat keuzes wat simpele dingen betreft.
Buiten voelt het als lente, dus ik ben gelukkig. Winter is deprimerend. Oh en fuck. Weet je wat ook deprimerend is? Dat ik me nu, op het moment dat ik dit ging posten (half elf ’s avonds), realiseer dat ik nog een opdracht moet doen en dat ik moet luisteren naar het accent van een van mijn klasgenoten en het moet gaan analyseren. Dat is echt het laatste waar ik nu zin in heb. Ik wil slapen. En de tentamens komen steeds dichterbij en ik ken het IPA nog niet eens (het fonetische alfabet zeg maar, en het is wel handig maar ik moet nog steeds alle tekens opzoeken. Daarom heb ik de huiswerkopdracht ‘zet deze passage uit Bridget Jones om in IPA’ van vorige week ook maar niet gemaakt. Deze week moet het dus maar wel want deze chick kijkt serieus alles na. Alles. Ze is echt een beetje raar).
Anyway. Ik heb ook mijn dagelijkse hoofdstuk CW nog niet gelezen - ik verplicht mezelf om elke dag een hoofdstuk CW te lezen en het gaat best goed want ik ben al bij hoofdstuk 8 nu, dus er is tenminste één vak waarvoor ik niet alles op het laatste moment nog moet lezen. En nu heb ik een soort kleine stressaanval omdat de tentamens zo dichtbij lijken en ik nog like tien hoofdstukken taalwetenschap moet doen en een heel boek spreektaal (maar dat staat gelijk aan taalwetenschap dus dat hoef ik alleen maar vluchtig door te lezen) en een heel boek schrijftaal, of ja nee, zelfs twee. Aaaargh stress. Ik ga aan het werk. OH MAAR EERST, mijn favoriete drinken. Ehm. Ik weet het niet. Ik houd van cassis en van sinas en van bier, zolang het maar geen Atlasbier is. Dat is namelijk heel erg vies. En ik lust geen cola. Ik lust écht geen cola. Ik vind het een van de smerigste dingen die er zijn. Ik lust ook geen colasnoepjes.
En nu ga ik mijn stress omzetten in productiviteit, in plaats van in de gebruikelijke passiviteit (onder de dekens liggen en tv-series of films kijken op mijn laptop en heel veel eten en slapen. Ik moet nog werken aan mijn stressmodus, ja).
Tot volgende week!
- Ruby
