Ik ben verhuisd, of ja, ik ben er nog mee bezig. Dinsdagochtend moest ik de sleutels van mijn kamer in Amsterdam-Noord inleveren bij de inspecteur die tussen half 11 en 11 zou komen kijken, en woensdagmiddag zou ik de sleutels krijgen van mijn woning in plaats x, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jullie opeens allemaal voor mijn deur staan, he. Anyways, dinsdagochtend ging ik naar mijn kamer in Amsterdam-Noord, maakte nog het een en ander schoon en toen ging ik wachten. Dat wachten was heel erg saai, want ik moest de kamer leeg opleveren, en in een lege kamer is niet zoveel te doen.
Dus ik ging in de vensterbank zitten. En ik wachtte. En ik wachtte. En ik wachtte. En ik wachtte. En toen besloot ik DUWO maar eens op te bellen, want ja, zo lang wachten in een lege woning, daar word je ook niet vrolijk van. Toen vond het volgende gesprek plaats:
"Goedemorgen mevrouw (???), u spreekt met Fatima. De inspecteur is inderdaad niet gekomen en dat is mijn schuld, want ik ben vergeten om het in zijn agenda te zetten. Over een uur komt er een andere."
"Ja, maar ik heb helemaal geen tijd om hier nog een uur te zitten!"
"Dan kun je de sleutel ook op ons kantoor komen afleveren."
"Waar is dat dan?"
"Op de Spinozastraat." (voor de n00bs, Spinozastraat ≠ Amsterdam Noord)
"Maar dat is heel erg ver, ik heb echt geen tijd om daarheen te gaan!"
"Dat is jouw probleem, je bent verplicht om die sleutels af te leveren. Als je het vandaag doet, moeten we de sloten vervangen op jouw kosten."
"Ja maar ik kan er niks aan doen, ik zit hier de hele ochtend braaf te wachten."
"Een foutje is menselijk, dat kan jou ook overkomen."
En toen werd ik kwaad, en als ik kwaad ben kan ik niets meer inslikken, dus heb ik maar snel opgehangen zonder nog iets te zeggen, anders had ik mijn huilface opgezet en gezegd:"Maar ik heb straks een chemobehandeling!," wat natuurlijk helemaal niet zo was, dus dat zou nogal moreel te verwerpen zijn geweest, als ik dat had gezegd. Net zo moreel te verwerpen als het hele bestaan van die Fatima. Zal ik eens een keer per menselijk foutje een baksteen tegen haar hoofd gooien. Achterlijke gladiool.
Anyways, toen ben ik met mijn oom naar de Spinozastraat gereden en daar heb ik de sleutels afgegeven, niet bij Fatima, dus ik deed wel aardig. Al verwenste ik haar wel. Ik wenste haar, dat doe ik nog steeds, allemaal nare dingen toe die ik tijdens mijn Mary-verveelt-zich-avonden op wikipedia heb aangetroffen, of dingen die ik gezien had in Scrubs of Grey's Anatomy. Maar goed, toen kreeg ik dus een telefoontje van DUWO plaats x, die hopelijk helemaal niks te maken hebben met DUWO Amsterdam, want DUWO Amsterdam is echt epic fail. Of ik mijn contract misschien vandaag al kon komen ondertekenen. En nou ja, dat wilde ik wel, want ik vond het echt epic fail dat ik dinsdag uit mijn kamer moest en woensdag pas in de ander kon.
Alleen daar had ik mijn collegekaart voor nodig, en die zat ergens diep in de tassen die ik had ingepakt om te verhuizen, dus belde ik de UvA op of ze misschien een bewijs van inschrijving konden mailen. "Oh, ja, tuurlijk. Dat doen we!" Vijf uur later kwam de mail binnen, maar toen was mijn afspraak met DUWO al lang voorbij. De UvA is echt epic fail.
Anyways, toen dacht ik: de wereld is een klootzak. De dag erna ging ik samen met mijn homie Roxane naar een concert van the Yeah Yeah Yeahs in Paradiso, en we hadden allebei een /ignore koninginnenacht houding. Het concert was overigens tof, alleen gaan we altijd op het balkon zitten zodat we alles goed kunnen zien en geen last hebben van irritante mensen die tegen ons op springen. Maar dat werd hem niet echt, want voor ons zat een stelletje dat de hele tijd bewoog zodat ik niks kon zien, en op het einde kwam er een dronken Schot naast me staan dansen en hij rubte de hele tijd zijn booty in mijn gezicht. Very annoying, maar toen ze Maps gingen spelen, het nummer waarvoor ik het kaartje gekocht had, want voor de rest vind ik the Yeah Yeah Yeahs niet zoveel aan, ging die dronken Schot heel erg hard en vals meezingen! "Ja," dacht ik, "hallo, what have I done to deserve this!"
Maar ja, toen liepen we terug naar het centraal station, chagrijnig as ever want a. die Fatima was een hoer, b. die dronken Schot had mijn perfecte nummer verpest en c. het was koninginnenacht. Omdat er teveel toeristen door de kalverstraat liepen namen we een steegje naar het Rokin, en daar hing een tegeltje. "Leuke mensen leven langer." Godverpielekes, dacht ik, die neem ik mee.
Verder is die nieuwe kamer wel erg awesome. Als ik over een bruggetje ga, staat daar een andere flat en daar wonen Fremmie en Marthe, mijn homies. En toen ik de kamer voor het eerst ging bekijken stond ik op de lift te wachten, en toen kwam Joris er opeens uit. Joris is een homie van Ivo, en hij is echt awesome. Voorbeeld: ik liep een keer met hem en Ivo over straat en we hadden allemaal een stilte momentje. Zegt hij opeens:"Best vet, zo'n boom." En toen waren we weer allemaal stil.
Maar ja, in de kamer zit geen internetkastje en dat is heel erg irritant, want nu moet zo'n gozer komen boren in mijn kamer en daar heb ik echt weinig zin in. Again, what have I done to deserve this!
Even over de onderbroek. Ik had al mijn ondergoed ingepakt en toen wist ik niet meer waar ik het had dus moest ik drie dagen lang dezelfde aanhouden. Maar dat is alweer opgelost.
Fijn, ik houd er eens mee op. Ik had allemaal anekdotes die ik nog wilde vertellen, maar die ben ik allemaal vergeten. Ik heb zin in een burrito.
Cheers!
