Ik plaats dit maar even in een nieuw bericht, ook al is het zaterdag. Wachten tot woensdag was toch niet echt een optie meer geweest, aangezien ik blijkbaar geen woensdag meer ben. Gelukkig ben ik nog ingelogd en kan ik dus nog posten. Voor wie niet in het complot zit: het wachtwoord van de blog en het wachtwoord van de mail zijn veranderd.
Is dat eerlijk? Nee, ik vind dat niet eerlijk. Eleanor had namelijk best willen schrijven maar kon niet schrijven, want ze was op vakantie. Ik heb niet geschreven omdat ik nog echt furieus was en dus alleen maar gemene dingen zou zeggen, en wilde wachten totdat het wat was afgekoeld. Na de laatste reactie van Lucy had ik op zich nog hoop dat het goed zou komen. Ook heeft Mary nog in een reactie op Lucy gezegd dat ze nog eventueel wel mee wilde doen als we het weer goed konden maken.
Maar dit? What the fuck is dit voor actie? Ik zie dit als Eleanors kindje, omdat zij het hele concept heeft bedacht, de schrijvers bij elkaar geraapt heeft en het allemaal op poten heeft gezet. En dan vinden jullie dat jullie het recht hebben om het zonder overleg zomaar over te nemen, zomaar het wachtwoord te veranderen en zomaar andere mensen op dinsdag en woensdag te zetten?! Ik was bereid om na Lucy's excuses voor haar eerste opmerking en haar uitleg nog door te gaan, maar blijkbaar is de keuze al voor mij gemaakt en ben ik gewoon weggestuurd.
Wat is dit belachelijk en kinderachtig, waarom moet zoiets zonder overleg? En het wachtwoord veranderen is echt lame, écht lame dudes. Ik vind dit een superkansloze actie (en Eleanor en Mary agree). Ik vind het jammer dat jullie niet het fatsoen konden opbrengen om het uit te praten of om te overleggen over het overnemen van de blog.
zaterdag 11 juli 2009
vrijdag 10 juli 2009
10-07: Poepsefloepse
Hoi allen. Ik heb besloten dat ik niet ga meedoen met de boycot. Sterker nog. Ik vind dat we doorgaan. Ik geloof dat di-, wo- en donderdag er officieel mee gestopt zijn? Zodoende hebben we al twee nieuwe (mannelijke) schrijvers opgedaan: Kem en Marv. Kem kent iedereen massaal natuurlijk en Marv is een nieuwe.
Wacht. Briljant.
Ik laat ze hier vast een minifrieniebabyfoetus introductie schrijven:
Marv:
Ok, nu moet ik dus dingen meemaken, want ik wil natuurlijk wel dat er iets boeiends komt te staan. Marv dus, op dinsdag, stay tuned...
Kem:
Lucy moet vanaf heden toch maar een nieuwe invaller gaan zoeken, want nu ben ik opeens een vaste kracht. Wat ik overigens erg leuk vind, jaja we gaan er een leuke blog van maken. Maar nu eerst eten... zoals ze altijd zeggen in onsdorp ;) Dit was Kem, voor Doow, now back to the studio.
Dus, we hebben nog een vacature. Voor donderdag! Aanmeldingen via de reacties of gewoon via de mail/telefoon/sms/postduif/liefdesbrief. Tot die tijd zullen we kijken of we zelf nog iets te melden hebben op donderdag.
Goed. Kanen dus!
Later,
Ivy
Wacht. Briljant.
Ik laat ze hier vast een minifrieniebabyfoetus introductie schrijven:
Marv:
Ok, nu moet ik dus dingen meemaken, want ik wil natuurlijk wel dat er iets boeiends komt te staan. Marv dus, op dinsdag, stay tuned...
Kem:
Lucy moet vanaf heden toch maar een nieuwe invaller gaan zoeken, want nu ben ik opeens een vaste kracht. Wat ik overigens erg leuk vind, jaja we gaan er een leuke blog van maken. Maar nu eerst eten... zoals ze altijd zeggen in onsdorp ;) Dit was Kem, voor Doow, now back to the studio.
Dus, we hebben nog een vacature. Voor donderdag! Aanmeldingen via de reacties of gewoon via de mail/telefoon/sms/postduif/liefdesbrief. Tot die tijd zullen we kijken of we zelf nog iets te melden hebben op donderdag.
Goed. Kanen dus!
Later,
Ivy
vrijdag 3 juli 2009
03-07: Mijn Ikea bed suckt
Hoi peeps!
Ten eerste: Mary, you sure? Doow is een beetje poepjes de laatste tijd, maar dat komt gewoon omdat iedereen massaal tentamens heeft. En het is heel warm buiten. Ik vond je schrijfsel altijd tof..?
Ten tweede: KUUUUT! Ik zak net weer door mn bed heen! Na ongeveer twee jaar van uitstellen had ik een week geleden besloten dat ik mn bed ging maken en nu flikkert de lattenbodem er weer tussenuit. Het lijkt wel of mijn bedframe te groot is ofzo. Of mijn aars is te zwaar, kan ook. Maar ik vind het eerste.
Ten derde: Ik ben zooo geen wijnpersoon. Zojuist vond ik een brief op mn deurmat van de gemeente, over de boete die ik nog moet betalen, omdat ik zogenaamd ooit een vuilniszak heb gedumpt (wat ik serieus niet heb gedaan) (mn huisgenoten vast wel, maar zij roepen ook allemaal heel hard ‘nee’). Ik heb een bezwaarschrift ingediend, uiteraard, maar nu wil de gemeente dat ik kan bewijzen dat ik het niet gedaan heb. Hoe de hel moet ik daar bewijs voor hebben? Goed, toen was ik pissig en zag ik de fles wijn, die ik vorige week van stage heb gekregen (omdat het over was van een feestje), in mn koelkast liggen. Nu drink ik vieze wijn uit een longdrinkglas, dankzij mijn wijnglazengebrek. Ik voel me net mn moeder.
Woensdag moest ik keihard lachen in mijn eentje in de trein (gebeurt best vaak). Ik luisterde heel onschuldig naar mijn mp3speler en het liedje ‘inside out’ van the Mighty Lemon Drops stond op (dat nummer dat gedraaid wordt als Lorelai en Luke zoenen in de laatste aflevering van seizoen 7 van Gilmore Girls) (Ik hoop dat er íemand op deze planeet nu weet welk nummer ik bedoel, anders vind ik mezelf heel triest). Er zat een gast tegenover me heel oncharmant te slapen, inclusief open bek en kwijlsporen. Ik aanschouwde het plaatje en het was gewoon erg grappig, zo met zo’n soort van romantisch liedje op de achtergrond. En toen moest ik lachen en daar werd hij wakker van.
Ieks, I really hate wine. Het is zuur en bitter en zoet door elkaar. That ain’t right.
Eleanor, wow, een beroemdheid gespot. Juk, ‘beroemdheden spotten’ klinkt als iets wat ze in de Tina of de Fancy zouden schrijven.. Maar goed, het is stiekem best spannend. Als je nu niks te melden hebt in de kroeg kun je altijd op de ‘weet je wie ik laatst zag..’ toer. Mijn boeiendste celebrity sighting was de keer dat ik dacht Rob de Nijs te zien in een tram in Amsterdam. Ik wist het niet zeker, dus uiteindelijk heb ik heel subtiel een half uur naar hem geloerd, om er vervolgens achter te komen dat ik te maken had met een extreem lelijk vrouwspersoon. Gelukkig komt Jules Deelder op het openingsfeest van het kunstfestival van mijn stage, dus heb ik voortaan ook een kroegverhaal.
En ja, mn Jezus-plug. Eigenlijk is het gewoon een gare oorbel met een kruisigingscene erop.
En Kem, ik heb ondertussen al van Lucy begrepen dat je big time geslaagd bent! Keigoed man! En tof dat je Doow tijdelijk van dr overneemt!
GODSAMME. Ik zak WEER door mijn bed! Want ik had hem gemaakt, nadat ik er 10 minuten geleden voor het eerst door zakte, maar kennelijk zijn mijn knutselskills niet erg ontwikkeld. En poep, ik heb wijn gemorst.
Manomanomanoman.
Misschien moet ik maar gewoon aan een tafel gaan zitten, als een normaal mens. Boe.
Ik heb uiteraard nog nooit van Loud and Incredibly Close gehoord. Is hij echt leuk? Ik heb laatst deel 8 (of 9?) van de Georgia Nicolson-reeks gelezen! En ja, het is een kinderboek. Maar ik ben al jaren extreme fan, dus ik ga gewoon stug door met lezen. Shit, ik lees nu net op internet dat de Georgia-boeken gaan stoppen! Nog twee (die al uit zijn in Amerika). Misschien moet ik ze maar gaan herlezen in het Engels. Als ik daar nu mee begin, snap ik vast de helft van de woorden niet. Niet dat ik zo slecht ben in Engels, maar er zitten erg veel in-jokes en slang in enzo.
Oja, nu vergeet ik bijna het meest spannende van mijn week te vertellen: Ik moest afgelopen zaterdag naar het ziekenhuis, omdat ik bijna dood was! Of nou ja, niet echt dood, maar bijna wel. Ik had voor het eerst in mijn leven een epische migraineaanval. Nu heb ik wel vaker hoofdpijn, maar nog nooit in combinatie met blindheid aan mijn rechteroog en duizend kotsbuien.
Volgens de dokter had ik geen tumor of hersenbloeding (wat uiteraard mijn prognose was).
Ok, nu ga ik de was doen voor ik het vergeet.
Dag!
Ivy.
Ten eerste: Mary, you sure? Doow is een beetje poepjes de laatste tijd, maar dat komt gewoon omdat iedereen massaal tentamens heeft. En het is heel warm buiten. Ik vond je schrijfsel altijd tof..?
Ten tweede: KUUUUT! Ik zak net weer door mn bed heen! Na ongeveer twee jaar van uitstellen had ik een week geleden besloten dat ik mn bed ging maken en nu flikkert de lattenbodem er weer tussenuit. Het lijkt wel of mijn bedframe te groot is ofzo. Of mijn aars is te zwaar, kan ook. Maar ik vind het eerste.
Ten derde: Ik ben zooo geen wijnpersoon. Zojuist vond ik een brief op mn deurmat van de gemeente, over de boete die ik nog moet betalen, omdat ik zogenaamd ooit een vuilniszak heb gedumpt (wat ik serieus niet heb gedaan) (mn huisgenoten vast wel, maar zij roepen ook allemaal heel hard ‘nee’). Ik heb een bezwaarschrift ingediend, uiteraard, maar nu wil de gemeente dat ik kan bewijzen dat ik het niet gedaan heb. Hoe de hel moet ik daar bewijs voor hebben? Goed, toen was ik pissig en zag ik de fles wijn, die ik vorige week van stage heb gekregen (omdat het over was van een feestje), in mn koelkast liggen. Nu drink ik vieze wijn uit een longdrinkglas, dankzij mijn wijnglazengebrek. Ik voel me net mn moeder.
Woensdag moest ik keihard lachen in mijn eentje in de trein (gebeurt best vaak). Ik luisterde heel onschuldig naar mijn mp3speler en het liedje ‘inside out’ van the Mighty Lemon Drops stond op (dat nummer dat gedraaid wordt als Lorelai en Luke zoenen in de laatste aflevering van seizoen 7 van Gilmore Girls) (Ik hoop dat er íemand op deze planeet nu weet welk nummer ik bedoel, anders vind ik mezelf heel triest). Er zat een gast tegenover me heel oncharmant te slapen, inclusief open bek en kwijlsporen. Ik aanschouwde het plaatje en het was gewoon erg grappig, zo met zo’n soort van romantisch liedje op de achtergrond. En toen moest ik lachen en daar werd hij wakker van.
Ieks, I really hate wine. Het is zuur en bitter en zoet door elkaar. That ain’t right.
Eleanor, wow, een beroemdheid gespot. Juk, ‘beroemdheden spotten’ klinkt als iets wat ze in de Tina of de Fancy zouden schrijven.. Maar goed, het is stiekem best spannend. Als je nu niks te melden hebt in de kroeg kun je altijd op de ‘weet je wie ik laatst zag..’ toer. Mijn boeiendste celebrity sighting was de keer dat ik dacht Rob de Nijs te zien in een tram in Amsterdam. Ik wist het niet zeker, dus uiteindelijk heb ik heel subtiel een half uur naar hem geloerd, om er vervolgens achter te komen dat ik te maken had met een extreem lelijk vrouwspersoon. Gelukkig komt Jules Deelder op het openingsfeest van het kunstfestival van mijn stage, dus heb ik voortaan ook een kroegverhaal.
En ja, mn Jezus-plug. Eigenlijk is het gewoon een gare oorbel met een kruisigingscene erop.
En Kem, ik heb ondertussen al van Lucy begrepen dat je big time geslaagd bent! Keigoed man! En tof dat je Doow tijdelijk van dr overneemt!
GODSAMME. Ik zak WEER door mijn bed! Want ik had hem gemaakt, nadat ik er 10 minuten geleden voor het eerst door zakte, maar kennelijk zijn mijn knutselskills niet erg ontwikkeld. En poep, ik heb wijn gemorst.
Manomanomanoman.
Misschien moet ik maar gewoon aan een tafel gaan zitten, als een normaal mens. Boe.
Ik heb uiteraard nog nooit van Loud and Incredibly Close gehoord. Is hij echt leuk? Ik heb laatst deel 8 (of 9?) van de Georgia Nicolson-reeks gelezen! En ja, het is een kinderboek. Maar ik ben al jaren extreme fan, dus ik ga gewoon stug door met lezen. Shit, ik lees nu net op internet dat de Georgia-boeken gaan stoppen! Nog twee (die al uit zijn in Amerika). Misschien moet ik ze maar gaan herlezen in het Engels. Als ik daar nu mee begin, snap ik vast de helft van de woorden niet. Niet dat ik zo slecht ben in Engels, maar er zitten erg veel in-jokes en slang in enzo.
Oja, nu vergeet ik bijna het meest spannende van mijn week te vertellen: Ik moest afgelopen zaterdag naar het ziekenhuis, omdat ik bijna dood was! Of nou ja, niet echt dood, maar bijna wel. Ik had voor het eerst in mijn leven een epische migraineaanval. Nu heb ik wel vaker hoofdpijn, maar nog nooit in combinatie met blindheid aan mijn rechteroog en duizend kotsbuien.
Volgens de dokter had ik geen tumor of hersenbloeding (wat uiteraard mijn prognose was).
Ok, nu ga ik de was doen voor ik het vergeet.
Dag!
Ivy.
donderdag 2 juli 2009
02-07: -
Omdat ik het toch wel zo sympathiek vond om het even expliciet te laten weten: ik kap ermee. Immers, wie niets te melden heeft kan maar beter zwijgen. Zwijgen is goud. En goud is mooi, wie wil zoiets nou niet.
Vriendelijke groeten,
Mary
woensdag 1 juli 2009
01-07: Lantaarnpaal
Nou. Dit is weer helemaal last-minute-werk want ik had er niet bij stilgestaan dat ik nog weer een van mijn oninteressante verhalen moest produceren en ik heb vandaag helemaal niks gedaan behalve geslapen en gewhinet en een cadeau voor mijn vader gekocht. En Extremely Loud & Incredibly Close voor mezelf, hehe. Maar het cadeau voor mijn vader is De Kleine Keizer, van Martin Bril en die is dus eigenlijk ook een beetje voor mij want ik wil hem wel lezen.
Ik las gisteren voor het eerst sinds tijden een boek uit, het was Novel about my Wife die ik al een hele tijd geleden had gekocht, mijn zusje was in Amsterdam toen en we waren bij Waterstones en ze had een derde boek nodig voor de aanbieding maar ik dacht later 'het is vast een kutboek', je weet wel, van die stomme sentimentele boeken die vrouwelijke schrijvers kunnen produceren. Maar nee. Het was eigenlijk best wel goed, misschien omdat het vanuit het perspectief van de man is geschreven. Maar het was goed en het heeft me aangezet tot meer lezen. Dus, Extremely Loud and Incredibly Close. Het gaat blijkbaar over een jongen van negen jaar die z'n vader kwijtraakt en ik houd niet zo van jongetjes van negen jaar, maar dit boek is blijkbaar echt zo'n hype en alle recensies zijn superlovend en ik las passages uit het boek en die waren echt heel mooi, dus ik besloot: lezen!
Dus dat kan ik fijn gaan doen in al mijn vrije tijd en als ik dat boek uitheb kan ik On the Road maar eens uitlezen, ik vind het tot nu toe (de helft) dus helemaal niets eigenlijk, of ja het is wel okay maar het heeft me nog niet echt gegrepen, ik weet het niet. Volgens mij is On the Road zo'n boek wat niemand slecht kan vinden maar magisch is het ook niet voor mij en het is geen life-changing experience, dit boek lezen.
Anyway. Ik mocht van een bepaald iemand niet schrijven over de universiteit, ik mocht geen inside jokes of inside stories vertellen en als ik niks wist moest ik maar praten over een maatschappelijk probleem. Thing is, momenteel ben ik eigenlijk niet zo op de hoogte van maatschappelijke problemen. Ik ga nooit meer met de metro dus ik lees de Spits/Metro/Pers ook niet meer want ik fiets nu, en fietsen is goed want misschien val ik dan eindelijk weer wat af, als ik het vaker doe. Maar het heeft dus als gevolg dat ik geen krant meer lees en ik ben dus helemaal niet goed op de hoogte en ja dat is heel slecht. Maar goed, niks over maatschappelijke problemen dus.
Mijn nieuwe verslaving is Joy Division, het is zo goed maar dat wist ik eigenlijk nooit? Die film, Control, is trouwens ook ziek goed, die zag ik een jaar geleden en ik vind dat ik 'm maar nog eens moet gaan kijken want ja hij is goed. En Joy Division dus, en Editors, dat is het enige wat ik nog luister. En mijn Desperate Housewives-obsessie is weer komen oplaaien, ben bezig met aflevering 3 van de dag en het is zo leuk, ik heb al een paar keer hardop gelachen.
Ik ga verder kijken. Later!
Ik las gisteren voor het eerst sinds tijden een boek uit, het was Novel about my Wife die ik al een hele tijd geleden had gekocht, mijn zusje was in Amsterdam toen en we waren bij Waterstones en ze had een derde boek nodig voor de aanbieding maar ik dacht later 'het is vast een kutboek', je weet wel, van die stomme sentimentele boeken die vrouwelijke schrijvers kunnen produceren. Maar nee. Het was eigenlijk best wel goed, misschien omdat het vanuit het perspectief van de man is geschreven. Maar het was goed en het heeft me aangezet tot meer lezen. Dus, Extremely Loud and Incredibly Close. Het gaat blijkbaar over een jongen van negen jaar die z'n vader kwijtraakt en ik houd niet zo van jongetjes van negen jaar, maar dit boek is blijkbaar echt zo'n hype en alle recensies zijn superlovend en ik las passages uit het boek en die waren echt heel mooi, dus ik besloot: lezen!
Dus dat kan ik fijn gaan doen in al mijn vrije tijd en als ik dat boek uitheb kan ik On the Road maar eens uitlezen, ik vind het tot nu toe (de helft) dus helemaal niets eigenlijk, of ja het is wel okay maar het heeft me nog niet echt gegrepen, ik weet het niet. Volgens mij is On the Road zo'n boek wat niemand slecht kan vinden maar magisch is het ook niet voor mij en het is geen life-changing experience, dit boek lezen.
Anyway. Ik mocht van een bepaald iemand niet schrijven over de universiteit, ik mocht geen inside jokes of inside stories vertellen en als ik niks wist moest ik maar praten over een maatschappelijk probleem. Thing is, momenteel ben ik eigenlijk niet zo op de hoogte van maatschappelijke problemen. Ik ga nooit meer met de metro dus ik lees de Spits/Metro/Pers ook niet meer want ik fiets nu, en fietsen is goed want misschien val ik dan eindelijk weer wat af, als ik het vaker doe. Maar het heeft dus als gevolg dat ik geen krant meer lees en ik ben dus helemaal niet goed op de hoogte en ja dat is heel slecht. Maar goed, niks over maatschappelijke problemen dus.
Mijn nieuwe verslaving is Joy Division, het is zo goed maar dat wist ik eigenlijk nooit? Die film, Control, is trouwens ook ziek goed, die zag ik een jaar geleden en ik vind dat ik 'm maar nog eens moet gaan kijken want ja hij is goed. En Joy Division dus, en Editors, dat is het enige wat ik nog luister. En mijn Desperate Housewives-obsessie is weer komen oplaaien, ben bezig met aflevering 3 van de dag en het is zo leuk, ik heb al een paar keer hardop gelachen.
Ik ga verder kijken. Later!
Abonneren op:
Posts (Atom)