25-03: Every you and every me

Vandaag ben ik fan van Every You Every Me. Ik zit bij het vragenuurtje van Communicatiewetenschap. De opkomst is mager - we zijn met vijftien mensen. Ik denk niet dat de andere 85 afgelopen maandag al zijn geweest. Ik had eigenlijk ook geen zin want de antwoorden op de oefenvragen komen vast ook wel op blackboard te staan, maar ik heb mezelf gedwongen om toch maar naar de uni te gaan. Ten eerste: ik wil internet en dat kan ik krijgen op de uni en nergens anders want UPC is echt een stomme hoer. En ten tweede: ik heb tot nu toe al twee tentamens verpest, morgen zal ik de derde verpesten en maandag waarschijnlijk de vierde maar om mijn geweten te sussen ben ik hier toch maar. Ik ben zo zenuwachtig en gestrest dat ik de hele tijd bijna in tranen uitbarst en ik ben zo bang dat ik het allemaal niet haal en dat ik bijna het hele eerste jaar overnieuw moet doen en die kans is echt best wel groot want ik heb nog bijna niets gehaald en het is allemaal zo treurig, het is echt heel triest allemaal. En ik word er gek van en ik zou het liefste stoppen en iets anders gaan doen omdat ik dan gewoon begin met niets en er nog niets is wat ik niet gehaald heb en er nog geen achterstand is die ik in moet halen.. urgh. Ik word er echt gek van en ik wil niet meer, en ik moet juist proberen om niet zo te denken en om nog een beetje positief te blijven en gewoon heel veel te gaan leren zodat ik de tentamens die nog komen in elk geval wel haal. Maar ik ben gewoon echt.. zo bang. Ik ben ook bang om mijn theorie-examen overnieuw te doen want ik ben echt zo'n kansloze sukkel die hem de eerste keer niet heeft gehaald en ik kan hem niet nog een keer niet halen dus stel ik het zo lang mogelijk uit en wil ik het eigenlijk helemaal niet meer doen.

Anyway. Laten we overgaan op iets anders. Gedichten!

Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf houd ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

Van Moeyaert.

Offf

Ooit sloeg een vuist op tafel
van dit land en is blijven liggen:
een kasteel.

Hij woont nergens,
want er is hier niets anders:
er staan muren omheen,
maar het blijft nergens.

Het is ook geen wonen.
Het is niets meer willen
en dat hier doen.

Maar alles is te heftig in dit huis.
Wind blaast in de open haard,
vlammen blaffen als honden.

En naast het vuur zwijgt een man
die op zoek ging naar zichzelf
en hem helaas heeft gevonden.

Herman de Coninck.

En mijn favoriete kauwgom? Ik heb eigenlijk altijd Albert Heijnkauwgom uit een zakje, maar dat is niet zo heel erg chill want de smaak gaat heel snel weg en het heeft een vieze nasmaak.

Ik haat het om geen internet te hebben, en ik kan er niet tegen dat ik dat haat. Maar echt. Zelfs om een prijs te winnen met de puzzel in de Spits moet je internet hebben. Je bent tegenwoordig niets meer zonder internet. Dat vind ik deprimerend.

Ik ging naar de fietspiraat vanochtend met mijn fiets, en ik zei: 'Er is iets mis met mijn achterband want hij is heel erg zacht,' en toen pompte een van de piraten hem op en hij zei: 'Ga maar fietsen' en ik zei: 'Huh?' en hij zei: 'Ja, ga maar fietsen, je komt wel terug als het niet goed is.' Ik was zo verbaasd dat ik bijna vergat om dankjewel te zeggen. Maar ik denk wel dat de band leeg is als ik straks weer bij mijn container ben.

Collegezalen zijn niet gemaakt voor mensen met lange benen. Ik heb kramp.

Momenteel is mijn favoriete eten croissants uit de oven, croissantjes zijn altijd for the win maar als ze warm zijn en net afgebakken al helemaal. Croissants > pizza. Maar ik verander vast nog wel van gedachten daarover.

Weet je wat ik trouwens écht haat? Als mijn computer lawaai gaat maken in een stiltezaal. Hij blies net heel erg hard en altijd met het opstarten doet hij tudumtudumtudum en dat krijg je er niet uit, het windows vista geluidje krijg ik er wel uit dus dat heb ik er ook uitgehaald, maar tudumtudumtudum wil niet weg, echt superirritant en oortjes inpluggen helpt ook niet want daar trekt hij zich niets van aan.

Ik weet nu écht niets meer te schrijven. Bovendien moet ik leren.

Laterrrr.