17-04: Bijna doodervaring

Hoi mensen!

Gisteren was ik bijna dood. En Lucy en Kem ook. Want kijk. Gisteren sjeesden ik en Lucy naar Breda om Kem te zien spelen in het toneelstuk gemaakt door zijn creatievelingenopleiding. Ik had voor het eerst sinds (vrij letterlijk) zesentachtig lichtjaren de auto en ik stelde dan ook voor om te rijden. Om kwart voor acht stond ik voor Lucy’s deur. We besloten dat we definitely kanen moesten hebben voor tijdens de voorstelling, dus de volgende stop was de AH (truffel bonbonbloc ftw!). Op weg naar de snelweg kwamen we erachter dat we de kaartjes niet bij hadden. Dus ik reed met duizend kilometer per uur, waar mn passagier niet heel gelukkig van werd, terug naar de Lucy-residentie. Zij sprinten, ik keren, wat dubieus genoeg evenveel tijd in beslag nam. Of dit nu kwam door Lucy dr megaconditie of mijn rijvaardigheden, weet ik nog steeds niet.
Lucy had een lelijk, huge-ass paasei, in een nog lelijkere, huge-asserige verpakking, opgedaan als zijnde post-toneel cadeautje voor Kem, maar de verpakking was jammerlijk gestorven tijdens Lucy haar snoekduik van stoep naar autostoel. Misschien was het maar beter zo.
Na een rit vol ‘WAAR MOETEN WE NU HEEN’ (ik weet na twee jaar mijn rijbewijs hebben nog steeds de weg niet in mn eigen gemeente) parkeerde ik de auto behendig in (insert obvious joke here). We hobbelden richting theater, want we waren voor ons gevoel al best laat. Toen we tot de conclusie kwamen dat de zaaldeuren wonderbaarlijk genoeg nog dicht waren, bleek dat we het kaartje voor Kem in de auto waren vergeten. Wéér terug, want zonder de verpakking én zonder het kaartje was het paasei wel erg kaal.

Nog een quote van gisteren:
Lucy: ‘Hm, de bonbonbloc is gesmolten’
Ik: ‘Misschien heeft-ie tegen iets warms aangezeten. Je telefoon ofzo?’
Lucy: ‘Neh, want mijn telefoon zit in mn kont’
‘… ‘

En dat was grappig.

Het toneelstuk was erg tof trouwens. Kem had een grote rol en moest zingen en het ging goed! Dit was ook af te lezen aan het feit dat hij tijdens de staande ovatie vier oma-onderbroeken naar zijn hoofd kreeg.
Op de terugweg regende het pijpenstelen. Nee hoor, het regende gewoon water, maar dan heel erg. De auto besloeg aan de binnenkant omdat we (ik, de Lucy en de meerijdende Kem) kennelijk nogal zaten te hijgen en nat waren van de honderd meter rennen naar de parkeerplaats. Ik ben nogal nacht- en regenblind, want 9 van de 10 keer zag ik niet of ik überhaupt op de goede weghelft zat. De damp op de voorruit hielp niet erg mee. Bij een van die zoveel stoplichten in Breda krijste ik ‘rechtdoor!?’ en het was glad en aquaplaning-achtig en ik reed best snel en het was rood. Op en of andere manier vergat ik te remmen en knalde ik, op drie centimeter na, op de auto voor ons. Mijn brein ging van ‘kuuuuut. Ok. Mijn eerste botsing. Hm’, Lucy sprong in de vliegtuigen-neerstort-houding en Kem reageerde niet echt geloof ik. Toen besloot ik toch maar te remmen. De auto sloeg af en het was paniek alom, althans, in mn hoofd. Het was best eng en een bijna doodervaring.
Nu gelooft natuurlijk niemand meer dat ik op zich bést kan autorijden. Ik bedoel, oke, all facts to the contrary; ik ben snel afgeleid, ik kan niet file parkeren, ik vind altijd ‘dat je daar best wel wat harder kan’ en ik zie af en toe een stoplicht over het hoofd. Maar ik kán het wel! Ergens. Ik ben immers de eerste keer al geslaagd (pats pats).
Misschien moet ik gewoon wat vaker zien te rijden ofzo. Dat helpt ongetwijfeld. Ik moet zo mijn vader al naar Tilburg brengen om planten te halen. Want kennelijk hebben ze alleen planten in Tilburg.

Over rare trekjes van mijn vader gesproken. Gisteren was ik aan het avondeten toen hij geschift naar binnen kwam gesprint. 'Ik heb iets gevonden!' Mn moeder ging van 'hè nee Bart, na het eten zei ik toch!' dus ik had al zo'n vermoeden dat mn vati een dood dier had opgedaan ergens. Dat doet-ie altijd, dooie dieren voor me bewaren. Het is wel aardig dat hij uiteindelijk daadwerkelijk met het showen heeft gewacht tot na het eten, want zodra ik mijn voedsel met iets ranzigs associeer, lust ik het niet meer en krijg ik vrij letterlijk kotsnijgingen.
Ik strompelde achter hem aan de tuin in en ik durfde niet. Want kennelijk had hij een dode vleermuis gevonden in de tuin en ik had geen idee in welke staat van 'doodheid' het beesje verkeerde. Op de regenton lag een heel klein bruin hompje. Mn vader ging erin porren met een stok. Hij was echt heel schattig (de vleermuis, niet mn vader)! Hij was heel klein en pluizig en glazig. Mn moeder was ondertussen aan het googlen op 'vleermuis' omdat ze wilde weten of die dieren nu eieren legden of niet. Ik wilde de vleermuis begraven, want ja, maar mn vader vond dat onzin. Hij pakte dat beest met zn blote handen vast (dus hij heeft nu vast rabies) en smeet hem met 80 km/pu over de schutting. Wat ik uiteraard fukken sneu vond. Op dat moment krijste mn moeder vanuit de woonkamer 'als u een dode vleermuis vindt, hoeft hij niet dood te zijn, maar kan hij ook nog steeds in een winterslaap verkeren'.

Holyfuck! Ik ben nú (18.00) pas net terug uit Tilburg met mn pappie en we zijn rond 3u vertrokken. We waren episch verdwaald. Onsdorp- Tilburg is maximaal 30 minuten rijden, en dan rijdt je echt sloom. Het is een wonder dat we nog leven. Dit keer niet dankzij mijn rijvaardigheden, maar omdat we uiteraard duizend ruzie kregen. Hij vond dat ik ‘zomaar overal heen karde’ en ik vond het debiel dat hij altijd pas op het laatste moment zei welke kant ik op moest. Mijn vader is een mafkees. Midden op een stervensdruk kruispunt stapte hij uit om de weg te vragen aan een meneer in een auto wiens stoplicht precies op groen sprong. We zijn persoonlijk verantwoordelijk geweest voor de helft van de files in Brabant, dat is zeker. Nu hebben we dus dertig euro aan benzine verspild om voor 15 euro aan planten te kopen, die we net zo goed om de hoek bij de Boerenbond hadden kunnen halen.

Goed. Ik ben nu dus in Onsdorp en heb geen jas bij. In Utrecht was het namelijk wel mooi weer. Hier regent en vriest en stormt het. Seriously, blazing inferno.

Ik moet de kat gaan voederen, want hij staat zichzelf op te dringen..


Dag!

Ivy.