03-03: Stront

Ja stront ja. Ik word al de hele week wakker geboord door een stel bouwvakkers. Je zou zeggen dat de huisbaas zoiets van te voren zou melden, zodat we ons mentaal konden voorbereiden/ konden vluchten naar de bieb of het buitenland ofzo. Maar nee, mn huisbaas is meer van het element der verrassing. Met zn rekeningen en zn bouwvakkers en zn hoofd. Vanochtend werd ik gewekt door Pools gewauwel, een radio die op een Nederlands praatprogramma stond en gekrab aan mn raam. Geen idee waarom. De stellage is inmiddels weer weg en het enige wat ze gedaan hebben is mn vensterbanken geschuurd. Moest dat nu écht om 8u a.m.?
Werken bouwvakkers in het weekend? Ik hoop het niet, wil ik niet sterven aan een hersenbloeding. Of wat je dan ook oploopt van stress door slaaptekort en een lawaaioverdosis.

Ik was al niet bijzonder vrolijk, aangezien ik best katerig was van gisteren. Hoewel ik niet eens heel veel bier heb geslobberd. Of nou ja, over de hele dag op zich wel, maar niet achter elkaar. Hm, dit klinkt wel heel erg alsof ik een alcoholist ben. In de praktijk valt het wel mee. Het was gisteren mooi weer, mocht het je niet opgevallen zijn, en ik zat s middags met Lucy op dr stoep rood te worden. En daar hoort bier bij. En bij het eten (nacho’s ftw!!1) ook. En tijdens het lamen. S avonds werden we door onze mattie Ignatius (haha, oke, zo heet hij obviously niet, maar dit was de eerste schuilnaam die in mn hoofd opkwam) meegenomen naar zn studentenvereniging. Ik was bang voor mn leven, aangezien ik niet echt verenigingachtig ben. Gelukkig bleek bier 1,10 te zijn. Lucy had gelijk dr draai gevonden, en een aantal potentiële prooien. Bij mij duurt dat altijd wat langer (vreemde mensen zijn eng). Dus ik heb een tijdje autistisch voor me uitgestaard. Dit werd minder toen Lucy Barbiegirl had aangevraagd.
Ik kan best goed (als in, totaal niet) dansen. Dat moet ik even kwijt. Uit mij komt geen charmante dance move als het mn leven zou moeten redden. Ik heb geen losse heupen waar ik eventueel mee zou kunnen zwaaien, ik heb geen idee wat een gemiddeld mens met zn handen doet, ik struikel regelmatig over mn eigen poten en mn hoofd stond op ‘maniakale glimlach’, omdat een dude naast mij aan het hakken was op Lolita van Alizee. Al met al doe ik dus een goede imitatie van een spastische mafkees met een tikkeltje blinde orang-oetan. Bovendien ben ik ook nog eens heel erg 180cm, dus ik voel me vrij uitstekerig en bekeken. Helemaal als ik dan ook nog eens een glas bier uit mn handen laat pleuren en keihard ‘crapkak!’ krijs. Het is verbazingwekkend dat iemand zich überhaupt nog met me in het openbaar durft te vertonen.

Nu iets positiefs: Ik heb kaartjes voor Sziget gekocht!

Ik denk dat ik ook maar een lollige-dingen-boekje ga aanmaken (in ieder geval, ik las dat Eleanor zoiets bijhoudt en ik ga het jatten!). Ik vergeet namelijk altijd alles en als ik zo’n boekje teruglees als ik oud en verschrompeld ben, heb ik vast de lol van mijn leven.
Laatst moest ik opeens denken aan die keer dat ik bij Lora thuis thee moest inschenken. Ze wees zo’n beetje op de kast, met de woorden ‘daar ergens staat de theepot’. Ik heb een tijdje naar haar Ikea Billy gestaard en pakte er uiteindelijk iets uit wat het meeste op een pot leek, schonk het water in en zette het op tafel. Vanaf de bank krijste Lora: ‘Dat is mn moeders antieke vaas!’. Jaweetikhet. Kennelijk zat de theepot in een muts. Wie gebruikt er nog theemutsen in de 21e eeuw. Achteraf vond ik dit zo grappig dat ik de hele terugweg in de bus kwijlend van het lachen tegen het raam heb gehangen. De mensen achter me dachten dat ik drugs had gebruikt.
Nog iets debiels: Kees dr kat was gestorven aan een overdosis kaas (ja). Ze had foto’s bij van toen ze die kat ooit eens had aangekleed met een jasje (don’t ask). Ik probeerde een goede vriendin te zijn en vroeg heel meelevend: ‘Ah, zijn deze vóór zijn dood gemaakt?’ (als in, ‘zijn ze vlak voor dat hij doodging genomen’). We keken elkaar enigszins awkward aan en moesten keihard lachen. Halverwege zei Kees ook nog zoiets als ‘Uhu, nee, we hebben hm na zn dood nog even aangekleed en op de foto gezet!’ en toen waren natuurlijk helemaal alle remmen los.
Over ‘alle remmen los’ gesproken, ik vind scheten ook altijd heel grappig. Vooral als ze in de bieb, of iets anders waar je stil moet zijn, worden gelaten.
Ha! En een keer op de Griekenlandreis van de middelbare school zat ik in een restaurant naast het meest debiele ADHD-wijf op de planeet. Ze zat voor zich uit te lallen, terwijl ze op het plastic tafelkleed kauwde (ja echt, en niemand weet waarom). Tijdens een van dr blaatsels inhaleerde ze opeens een stuk van het kleed en stikte ze tien minuten lang. Niet letterlijk, want dan was ik wel heel sadistisch geweest, maar het was verdomde grappig. Helemaal toen ze ook nog eens ‘nouhou, dat is niet leuk hoor!’ ging schreeuwen. De rest van de reis is ze met een grote boog om alle tafelkleden en mij heengelopen.

Ik heb trouwens geen 1 april grappen uitgehaald. Dat is best a first voor me, aangezien ik wel van de (practical) jokes ben. Mijn ouders trappen ook echt overal in. Laatst kocht ik voor een tientje op een rommelmarkt een stoel voor Lief zijn kamer en ik had hem tijdelijk in onze huiskamer gestald. Mn moeder kwam thuis en schoot spontaan in de stress, want ze houdt niet zo van nieuwe meubels waaraan vooraf geen duizend vergaderingen zijn gehouden over of het wel binnen de ambiance van ons huis past. Het ging van:

Moeder: ‘WUT IS DAT’
Ik: ‘Oh, die heeft papa gekocht voor bij de computer’
Moeder: ‘WUT’
Ik: ‘Nee hoor, die heeft hij gekocht voor mij op mijn kamer’.
Moeder: ‘WUT past dat wel?’
Ik: ‘Neh, hij is voor in de caravan’
Moeder: ‘JE MEENT HET’
Ik: ‘Nee, ik heb hm gekocht voor Lief’
Moeder: ‘Echt niet, je houdt me voor de gek. Hoe duur was ie?’
Ik: ‘350 euro’
Moeder: ‘WUT’

Etc. Etc.

Mn moeder heeft mij wel voor de gek/ het lapje gehouden. Ik zat als een zak zout in de kantine van de bieb toen ze belde. Ze mijmerde wat over de tuin en dr werk, en ineens vroeg ze of ik nog gebeld was door de universiteit. Want ik had zogenaamd iets gewonnen, en ze had ze mijn mobiele telefoonnummer gegeven. Ik snapte er geen zak van, want ik kon me niet herinneren dat ik ooit in mijn leven (althans, niet meer na mn 5e levensjaar) mee heb gedaan aan een prijsvraag. Dit had op zich best een hint moeten zijn. Ik was uiteindelijk helemaal enthousiast en zag ik beelden voor me van prijsgeld en nieuwe laptops, toen ze riep ‘Tjah, 1 april he?’. Toen zei ik maar dat ze een kutwijf was en toen was ze beledigd.

Goed, ik ga weer verder met mn opdrachten voor de uni (nog een paar dagen nog een paar dagen)

Houdoe!

Ivy.